İnkılâpçılık:

İnkılâpçılık, Atatürk’ün ifadesiyle: “Türk milletini son asırlarda geri bırakmış olan müesseseleri yıkarak yerlerine, milletin en yüksek medeni icaplara göre ilerlemesini temin edecek yeni müesseseler kurmuş olmaktır”. Bu sebeple, Atatürkçülüğün inkılâp anlayışı, eskiyi, kötüyü, çirkini yıkıp yerine yeniyi, iyiyi ve güzeli koymaktır.
Bu inkılâp anlayışı ilim ve tekniğin ışığında sürekli bir çağdaşlaşmayı içerir. Bu sebepledir ki atılmalarda tereddüt ve şüphe yerine inanç, sebat ve değişmez karar söz konusudur.
Çağdaş uygarlık seviyesine ulaşmak, uygarlık dünyasında yerimizi almak, ancak gerek zihniyet gerekse kurumlar açısından o uygarlığın gereklerini yerine getirmekle mümkündür.
Türk inkılâbı, bu büyük işi, her biri diğerini tamamlayan bir sıra inkılâplarla başardı. Amaç her yönüyle çağdaş bir toplum haline gelmekti. Atatürk bu hususu, şu sözleri ile belirtiyordu: “Yaptığımız ve yapmakta olduğumuz inkılâpların amacı, Türkiye Cumhuriyeti halkını tamamen çağımıza uygun ve bütün mana ve biçimiyle uygar bir toplum haline eriştirmektir. İnkılâplarımızın temel kuralı budur.”
Atatürk’ün inkılâpçılık anlayışı, ıslahat kavramıyla bağdaşamaz; çünkü ıslahat, yeniden düzenleme olmakla beraber, bu düzenlemenin içinde eski ile yeninin, zararlı ile faydalının yan yana yaşaması söz konusudur. Tanzimat’tan bu yana Osmanlılarda düşünülen bütün yeniliklerde, yapılan bütün inkılâplarda bu ikilik yaşatılmıştı. Yeni mahkemelerin yanında şer’i mahkemeler, medresenin yanında yeni okul, yeni kıyafetin yanında eski kıyafet beraber yürürlükte idi.

Atatürk İnkılâbı’nın en büyük özelliği, sadece yeniyi, iyiyi, faydalıyı kabul etmekle, kendisine kadar inkılâp hareketlerinde süre gelen bu ikiliği kesin şekilde ortadan kaldırmak olmuştur.